موضوع: نقد و بررسی فیلم insidious,جدیدترین اثر جیمز وان

موذی

کارگردان : James Wan

نویسنده : Leigh Whannell

بازیگران :

Patrick Wilson ... Josh Lambert

Rose Byrne ... Renai Lambert

Ty Simpkins ... Dalton Lambert

Andrew Astor ... Foster Lambert

ژانر : ترسناک

درجه سنی : PG-13( مناسب برای افراد بالای 13 سال)

زمان : 102دقیقه



(موذی) جدیدترین ساخته ی جیمز وان این روزها در کشورمان خود را به عنوان اثری پرطرفدار و پرمخاطب در ژانر ترسناک مطرح نموده است.مسلما چهره ی نام آشنای وان به عنوان کارگردان و نام اورن پلی به عنوان یکی از تهیه کنندگان این اثر که ساخت فیلم فعالیتهای ماوراطبیعی را در کارنامه دارد به خودی خود انتظارها از این اثر را بالا میبرد.اما آیا موذی توانسته است ژانر بی تحرک این روزهای سینمای جهان را جانی دوباره ببخشد؟

جیمز وان کارگردان 34 ساله و اسلشر ساز محبوب سینما دوستان در سال 2004 و با ساخت اولین فیلم از سری فیلمهای اره خود را به عنوان کارگردانی مطرح و محبوب در این ژانر مطرح نمود.اگرچه فعالیت حرفه ای وان به عنوان کارگردان به سال 2000 برمیگردد اما حضور چندین ساله ی وی در تهیه و ساخت سری فیلمهای اره از او چهره ای نام آشنا در ژانر ترس و تریلر ساخته است.وان اگرچه تنها شماره ی اول از سری فیلمهای اره را کارگردانی کرد اما همواره به عنوان تهیه کننده و مشاور در کنار این سری فیلمها فعالیت داشته است.وان در کارنامه ی خود دو اثر موفق دیگر به نامهای سکوت مرگبار و حکم مرگبار را نیز در سال 2007 ثبت کرد که اگرچه نسبت به فیلمهای اره از خشونت کمتری برخورددار بودند اما آثاری در خور توجه در ژانر خود محسوب میشدند.وان در جدیدترین اثر خود اگرچه سعی کرده است از خشونتهای معمول در این سبک آثار فاصله بگیرد اما موفقیت وی در این تغییر را میتوان نسبی دانست!

(موذی) داستان زوجی به نامهای جاش با بازی پاتریک ویلسون و رنای با بازی روز بیرن را روایت میکند که به همراه 3 فرزند خود برای ادامه ی زندگی و اقامت وارد خانه ای جدید در حومه ی شهر میشوند.اگرچه این خانه خانه ای ایده آل برای زندگی این خانواده بنظر میرسد اما اتفاقی تلخ ورود این خانواده را با بدیمنی همراه میکند.دالتون لمبرت فرزند ارشد خانواده با بازی تای سیمپکینز بر اثر یک سهل انگاری و طی حادثه ای ساده به کما میرود.در بیمارستان و طی آزمایشات مختلف خانواده ی لمبرت متوجه میشوند که بدن دالتون دچار هیچ گونه جراحت و شکستگی نشده است!بعد از این اتفاق رنای که یک آهنگساز است در می یابد که خانه ی جدید آنها آنچنان هم رویایی و بدون مشکل نیست!





اولین نکته ای که در همان آغاز فیلم میتوان بدان دست یافت موسیقی تاثیرگذار و زیبای جوزپ بیشارا آهنگساز جوان فیلم هست که به خوبی از همان ابتدای فیلم تماشاگر را آماده ی دیدن اثری وهم آلود و مرموز میکند و تا پایان فیلم را همراهی میکند.

اگر فیلم را به دو بخش تقسیم کنیم باید گفت نیمه ی اول داستان بسیار خوب و پر کشش آغاز میشود اما رفته رفته فیلم دچار ضعف میشود و با روشن شدن نقاط مبهم داستان فیلم اندک جاذبه ی باقی مانده از نیمه ی اول خود را نیز از دست میدهد.طبق انتظارات تا حدودی شاهد کلیشه های داستانی مربوط به این سبک فیلمها در این فیلم نیز هستیم.شاید حضور ارواح خبییث در خانه ی جدید خانواده ی لمبرت طبیعی باشد اما هرگز پاسخی بر دلیل آزار اذیت های این ارواح برای خانواده ی لمبرت داده نمیشود.هرچند فیلم در پایان سعی میکند با تعاریفی نسبتا غیر منطقی این ضعف را پوشش دهد اما در پایان فیلم مسلما مخاطب با این سوال درگیر است که آیا واقعا دلایل مطرح شده در فیلم برای چنین اتفاقاتی کافی و کامل است؟مسلما فیلم نامه ی لیگ ونل که در کارنامه ی خود سری فیلمهای اره و سکوت مرگبار را میبند بدون اشکال نیست و مدیریت ناصحیح جیمز وان بر روی این فیلم نامه فیلم را از نظر داستانی و خط فیلمی در حد متوسطی قرار میدهد.

تفاوت قابل قبول این فیلم با سایر فیلمهای این ژانر تلاش وان در ترساندن مخاطب در طول فیلم وبا ادامه ی داستان است.در اکثر فیلمهای این ژانر شاهد ترساندنهای لحظه ای هستیم اما در موذی سعی شده است این ترس پیوسته و در کشاکش فیلم به مخاطب تزریق شود و این نکته ای مثبت برای فیلم محسوب میشود.طراحی صحنه و گریم عناصر مختلف فیلم به خوبی با جو فیلم سازگاری دارد و میتوان دقت وان در جزییات پردازی صحنه ها را به روشنی مشاهده نمود.در معدود سکانسهای ترساندن لحظه ای در فیلم وان به خوبی توانسته هیجان از دست رفته ی نیمه ی دوم فیلم را به تماشاگر برگرداند.صابرداری در فیلم در حد قابل قبولی انجام شده است و تصویربردای را نیز میتوان از دیگر نقاط مثبت فیلم محسوب کرد اگرچه در برخی سکانسها ضعف هایی دارد.





پاتریک ویلسون بازیگر نقش جاش که در اکثر دقایق فیلم بار داستانی فیلم را بر دوش میکشد سابقه ی چندانی در بازی در فیلمهای مطرح ندارد و معروفترین اثر او را میتوان بازی در فیلم مراقبان در سال 2009 دانست.اگرچه ویلسون بازی قابل قبولی را به اجرا میگذارد و همین بازی خوب او یکی از دلایل همراهی مخاطب تا پایان فیلم هست اما نمیتوان منکر بازی بسیار خوب روز بیرن بازیگر نقش رنای شد که به خوبی تکمیل کننده ی حضور جاش لمبرت در سکانسهای پایانی و تاثیرگذار فیلم هست.برای استفاده از استایل و میمیک صورت منحصر بفرد بیرن که بسیار مناسب این فیلم هست باید به وان تبریک گقت!وی بازیگری مطرح و نسبتا پرکار در هالیوود محسوب میشودکه فیلمهای مطرح زیادی از جمله آگاهی در کارنامه دارد و اخیرا نیز در تازه ترین فیلم مردان مجهول ایکس به نقش آفرینی پرداخته است.

یکی از نکات حاشیه ای جالب این فیلم اجازه ندادن جیمز وان به تای سیمپکینز بازیگر نوجوان این فیلم برای حضور در سکانسهای ترسناک فیلم با این توجیه که وی ممکن است بترسد(!) هست که بسیارهم در محافل مختلف مورد نقد قرار گرفته است.

در پایان میتوان اینگونه جمع بندی نمود که (موذی) اگرچه توانسته است رضایت تماشاگران ژانر ترسناک را بدست آورد و حتی در بین آثار خوب این ژانر در سال 2011 قرار بگیرد اما وان میتوانست با اندکی دقت در ساخت و دورترین شدن از کلیشه های موجود در این ژانر و تکمیل تر نمودن فیلم نامه اثری ماندگارتر بسازد که در گیشه نیز موفق تر عمل کند! با این حال همچنان میتوان موذی را دید و از دیدن یک اثر نسبتا موفق در این ژانر کلیشه زده لذت برد!

فرخ میرقلی

با تشکر از فرخ عزیز ! ( اینقدر این بابا اتی این جمله رو تکرار کرد تا حالا شده ورد زبون همه !! ) نمیدونم چرا هر چی فکرشو میکنم ، هیچ جذابیتی در ژانر ترسناک نمیبینم ؛ در حالی که یکی از پر طرفدارترین ژانرهای سینمایی به حساب میاد و حتی از میون خانمها هم طرفداران پر و پا قرصی داره ... شاید برگرده به نحوه تماشای این فیلمها ( جلوی مانیتور و توی خونه یا توی یه فضای تاریک و بسته ، در کنار چندین نفر دیگه و جلوی پرده ای عظیم و با صدایی فراگیر! ) اما هر چی باشه ، واقعا خیلی دوست دارم که بحثی بشه پیرامون این ژانر و هر کدوم از دوستان بیان و دلایل خودشون رو برای دوست داشتن یا تنفر از اون بیان کنن...

فکر میکنم کسی نباشد که بتواند جذابیت وافر و هیجان کاذب در فیلمهای ترسناک را انکار کند ! اما دیدن فیلمهای ترسناک نه تنها با روحیات برخی افراد سازگار نیست بلکه عده ای نیز ممکن هست در برابر این هیجانات نامعقول و کاذب ضعف نشان دهند.چندین سال هست که سینمای وحشت هالیوود به سمت s.e.x و خون و خون ریزی بی منطق سوق پیدا کرده و فیلمنامه ها اکثرا تکراری و فقط با عوض شدن بازیگران و لوکیشنها تبدیل به فیلم میشوند !همین موضوع میزان رضایت طرفداران این ژانر رو بسیار کم کرده و هر از چند گاهی که فیلم خوبی هم در این ژانر روی زبانها میافتد باعث تعجب میشود! دوستی میگفت : آقا ما که میخوایم 2 ساعت بشینیم پای فیلم حداقل یه فیلمی ببینیم که میخکوبمون کنه بمون هیجان بده و ...
حالا این عقیده ی ابتدایی و عام رو در کنار این ژانر قرار بدیم خیلی چیزا روشن میشه ! در ادامه امیدوارم در کنار دوستان بحث رو بیشتر ادامه بدیم.

خیلی وقته دیگه فیلم ترسناک به معنای واقعی ترس تولید نمیشه
الان دیگه معنای ترس با چندش و بیرون ریختن اعما و احشام انسان ها به بیرون و خون و خونریزی قاتی شده
تنها فیلم واقعی ترسناک که در چند سال اخیر ساخته شده همین دوگانه "فعالیت غیر طبیعی" است.
به نظرم باید تعریف درستی از ترس و فیلم های این ژانر داشته باشیم و در این تعریف به نظرم جایی برای سری فیلم هایی مثل اره نیست.
فیلم ترسناک باید با موسیقی خود، با چرخش های دوربین، با کات های ناگهانی و خیلی چیزای دیگه باعث ترس در بیننده بشه نه با بریدن دست و پا، ریختن خون و ... باعث
چندش بشه، این با ترس خیلی فرق می کنه

نوشته اصلی توسط Twilight

دیدن فیلمهای ترسناک نه تنها با روحیات برخی افراد سازگار نیست بلکه عده ای نیز ممکن هست در برابر این هیجانات نامعقول و کاذب ضعف نشان دهند.چندین سال هست که سینمای وحشت هالیوود به سمت s.e.x و خون و خون ریزی بی منطق سوق پیدا کرده

نمیدونم که این جمله درباره من صدق میکنه یا نه اما من با دیدن فیلمهای ترسناک، اعصابم به هم میریزه و حسابی کفری میشم... مخصوصا این نمیدونم چی چی اسلشر!! ( ژانر که نمیشه بهش گفت و سبک هم نیست! ).
یه نوع دیگه هم از این زانر هست که به عقیده من واقعا روی اعصابه ... فیلمهایی که همه کاراکتر ها طراحی شدن برای اینکه بمیرن! و فقط یه کاراکتر و شخصیت شاید جون سالم به در ببره. نمونش فیلم چرت و پرت Prom Night که رسما شعور بیننده رو زیر سوال میبرد ... آخه کسی که یه قاتل روانی دنبالشه و تا حالا تمامی افراد دور و برش رو کشته ، شب برای خواب تنها میره طبقه بالا و توی اتاق خودش که پنجرش به بیرون راه داره؟؟؟ والله اگه هر احمق دیگه ای بود، میرفت طبقه پایین و مینشست درست بین پدر و مادرش!!!
خلاصه اینکه به عقیده من ، ترس به گفته فرخ، هیجانی رو در انسان به وجود میاره که هیچ کس نمیتونه اونو انکار کنه؛ فیلم ترسناک هم اگه واقعا به دور از این خشونت ها باشه، فکر میکنم ( لا اقل برای من ) ارزش یک بار دیدن رو داشته باشه کمااینکه بعد از چندین سال که فیلم ترسناک ندیده بودم، فعالیت غیر معمولی رو دیدم و ترسیدم و خوشم اومد اما اصلا و ابدا و به هیچ وجه نمیتونم خشونت و دل و روده پاره کردن رو برابر با ترس بگذارم... کارگردان اگر هنر داره و فیلمنامه اگر واقعا حرفی برای گفتن داره در این ژانر، باید بدون هیچ چیز آدم رو بترسونه نه با سر بریده و صدتا آدم که در یک شب میمیرن و جنازه و اسکلت و عوامل ماورایی بیخود

خشونت برابر با ترس نیست...

کاملا این نظر که خشونت به معنای ترس نیست نظر درستی است.منتها باید توجه کرد که در سینمای امروز هم ژانر ترس در دسته ای جدا از فیلمهای تریلر و خشونت آمیز قرار میگیرد.اما به دلیل برخی نزدیکی ها در فیلمهای تریلر به ترسناک گاهی این دو را باهم نام میبرند که در برخی موارد نیز اشتباه است.
در همین فیلم موذی جیمز وان به خوبی و بدون خشونت نوعی ترس را به بیننده منتقل میکند که این روزها در سینمای غرب کمتر شاهد آن هستیم.
نباید فراموش کنیم ترساندن مخاطب این روزها کار بسیار سختی شده و کارگردانهای کمی در این ژانر به موفقیت میرسند.شاید برای همین ژانر تریلر مخاطب و بیننده ی بیشتری دارد ! تشنگان دیدن خون در جای جای دنیا کم نیستند !!!

خب این تشنگان شاید ذائقه شون چیز دیگه ای باشه واله فکر نمیکنم کسی باشه که از دیدن شکم سفره شده یه نفر یا انگشتان قطع شده و بدن مثله شده به وجد بیاد... این چیزها بیشتر حال به هم زن هست تا ترسناک، حالا میخوام بدونم واقعا با چنین حال به هم خوردنی کسی هست که بترسه ؟ ترس اون موقع هست که یه نفر دنبال یه نفر دیگه میکنه نه وقتی که اونو میگیره و فرضا پوستش رو میکنه!!! فکر میکنم اینو بشه گفت شوکه شدن ، نه ترس.
نمیشه که من بخوام یه چیزی بنویسم و از این موجودات زرد حرفی نشه ...
مجموعه سیمپسونها از فصل دوم به بعد، یک قسمت داره به نام خانه درختی وحشت که قسمت ویژه هالوین هست و ماجراهاش به اصطلاح ترسناکه ( البته که ترس و طنز رو میشه گفت متضاد هستند! ) همین دیشب یک از قسمتهای خانه درختی ... رو دیدم با اینکه همین بیست و چند دقیقه ، خودش شامل سه داستان میشه، اما جالب اینه که داستانش حتی توی خواب هم منو رها نکرد و تا حدودی..... میترسوند!
فکر میکنم ترسیدن در دنیای واقعی و بعد از تماشای فیلم ، جذابتر از هنگام تماشا باشه!

بعد از خواندن اکثر نقد وبررسی های منتقدین در خصوص فیلم insidious چه در سایتهای ایرانی و چه خارجی دریافتم که هیچ یک به اصل مطلب یا دسیسه واهداف پنهانی نهفته در این فیلم اشاره ای نکرده وصحبتی از آن نشده است .
این فیلم نیز همانند دیگرفیلم های این چنینی(جدال انسان و شیطان)با پیروزی شیطان بر انسان و یا خودنمائی وحضورش( تسلط وقدرت نمائی بر انسان) به نحوی دیگرٰ، بپایان می رسد. هرچند تا حدودی یک آگاهی نسبی وکلی ازنحوه تسخیرروح انسانها توسط شیطان پلید ارائه می گرددولیکن همانگونه که در پایان فیلم می بینیم؛الیس راینز ( lin shaye )که آگاه به اینگونه مسائل است وبه نوعی منجی خانواده می شود خود توسط شیطان کشته شده و پدر که پسرش را از دست شیطان و ارواح خبیس نجات داده خودش اسیر شیطان می شود.اگر خوب نگاه کرده باشیم دروهله اول متوجه پیروزی و غلبه ظاهری انسان بر شیطان که همانا نجات فرزند بوده و فیلم نیز ظاهرا در این راستا پیش می رود خواهیم شد بطوریکه در اندک زمانی در پایان فیلم شیطان باتسخیر پدر خانواده و کشتن پیرزن منجی، قدرت نمائی و تحکمش را مجددا بر انسان نشان می دهد.( یک پسرکوچولو در مقابل دو انسان بالغ تر وآگاه تر یا دو به یک).درحقیقت این فیلم خیلی ظریف ومستتر در حال القاءو شستشوی ذهن بیننده در باب برتری همه جانبه شیطان بر انسان بوده که بالاخره باید تسلیم آن شوی وهمیشه در این مصاف شیطان پیروزو نیروی برتر است. فیلم می خواهد تلقین کند که شیطان هر بلائی که بخواهد می تواند بر سر انسان در بیاورد، چنان مخوف ،وحشت آور،نیرومند وبالاتر از انسان است که حتی خداوند نیز نمی تواند مانع کارش شود چرا که در فیلم می بینیم شیطان براحتی روح پسربچه ای معصوم وبی گناه وحتی بی خبر از ماجرا راتسخیر می کند و کسی هم در این اسارت جلودارومانع او نمی تواند باشد .قدرت وعدالت خداوندی را برای بیننده (انسانها)به چالش می کشد ودرعوض قدرت و توانائی های شیطانی را برای بیننده (انسانها) بی حد ومرز جلوه می دهد.
حال آنکه واقعییت چیز دیگریست و این القائات کاذب و دروغین است.
در انتها نیز توجه شما را به تیپ و قیافه آن دو باصطلاح جن گیر و همچنین علامت xx ای که بر روی کیف دستی الیس راینز که در بدو ورودش به خانه و بعد از تحویل به یکی از این جن گیران درتصویر دیده می شود ، جلب می نمایم . دیگر خودتان قضاوت کنید.از این نکات باز هم در فیلم دیده می شود.
خوشحال میشم اگه نظراتون رو در این خصوص بگیرم.
نویسنده : رضا گندمی نژاد

ویرایش مدیریت به دلیل خوانایی پایین

نوشته اصلی توسط Mohammad

خب این تشنگان شاید ذائقه شون چیز دیگه ای باشه واله فکر نمیکنم کسی باشه که از دیدن شکم سفره شده یه نفر یا انگشتان قطع شده و بدن مثله شده به وجد بیاد... این چیزها بیشتر حال به هم زن هست تا ترسناک، حالا میخوام بدونم واقعا با چنین حال به هم خوردنی کسی هست که بترسه ؟ ترس اون موقع هست که یه نفر دنبال یه نفر دیگه میکنه نه وقتی که اونو میگیره و فرضا پوستش رو میکنه!!! فکر میکنم اینو بشه گفت شوکه شدن ، نه ترس.
نمیشه که من بخوام یه چیزی بنویسم و از این موجودات زرد حرفی نشه ...
مجموعه سیمپسونها از فصل دوم به بعد، یک قسمت داره به نام خانه درختی وحشت که قسمت ویژه هالوین هست و ماجراهاش به اصطلاح ترسناکه ( البته که ترس و طنز رو میشه گفت متضاد هستند! ) همین دیشب یک از قسمتهای خانه درختی ... رو دیدم با اینکه همین بیست و چند دقیقه ، خودش شامل سه داستان میشه، اما جالب اینه که داستانش حتی توی خواب هم منو رها نکرد و تا حدودی..... میترسوند!
فکر میکنم ترسیدن در دنیای واقعی و بعد از تماشای فیلم ، جذابتر از هنگام تماشا باشه!

موافقم که بحث شوک و ترس کاملا متفاوت هست اما باید توجه داشت همین موضوع با اسمی به نام تریلر در کنار ژانر فیلم مشخص میشود و به تماشاگرانی که دنبال ترس واقعی هستند به نوعی میفهماند که این فیلم بیشتر با شوک و همان ابزار خون آلود به سراغ بیننده میرود نه ترسی که همگان در ذهن داریم !
در مورد سیمپسونها که واقعا شاهکارهایی هستند برای خودشان ...قسمتهای ویژه ی هالووین خوب هستند اما تا به اینجا که 4 فصل از سریال رو دیده ام خیلی بهتر از این ها هم میتوانستند باشند!کلا به جز قسمت ویژه ی هالووین در فصل 4 که خیلی خوب ساخته شده بود مابقی این قسمتها تا به اینجا چندان به دلم ننشسته که باید در ادامه دید این روال چگونه پیش خواهد رفت.
ممنون از تو محمد عزیز و دوستانی که این بحث رو دنبال میکنند.

پ.ن : راستی اگه واقعا این قسمتهای خونه درختی میترسونن تو رو کلا میخوای دور این ژانرو خط بکش ! نه؟!