موضوع: فیلم نسل من.........((یادداشتی درباره(مرهم)))

ببخشید اگر در بخش معرفی فیلم قرارش می دهم.نوشته من نقد نیست و یادداشتی است و چون جایی برای یادداشت های سینمایی وجود نداشت ترجیح دادم اینجا بگذارمش.............
((مرهم))آخرین ساخته علیرضا داود نژاد فیلم نسل من است.
مرهم فیلمی ساده و بی ادعایی است و شاید به همین علت است که در این بازار به اسم کمدی به چشم می آید و مخاطب را جذب خودش می کند.مرهم فیلم چندان بزرگی برای سینمای یک کشور نیست حتی نقطه عطفی هم در کارنامه بلندبالای فیلمسازش هم نیست اما این را به ما می گوید که اگر داود نژاد همیشه مستقل باشد می تواند فیلمی اینگونه بسازد و من به عنوان تماشاگر این فراز و فرود سینمای داود نژاد بعد از دیدن این اثرش هم می توانم خوشحال باشم و هم ناراحت.خوشحال از این باب که کسی که روزی((نیاز))را به من نشان داد برگشته به همان حالت دوست داشتنی و قابل قبولش و ناراحت از این که چگونه کسی می تواند از ((نیاز))به ((هوو))برسد و بعد دوباره بیایید((مرهم))را بسازد تا اینجایش ناراحت کننده نیست اما این فکر و سابقه وجود دارد که باز هم نزول کند و آن فیلمنامه هایی که ما از داودنژاد انتظار داریم بایگانی شود و هیچ وقت جلوی دوربین نرود.........
فیلم داستانی شاید قدیمی اما بروز شده ای دارد و شیوه روایت داستان هم اصولی و منطقی است.فیلم خیلی خوب شروع می شود و تا نیمه هم منسجم پیش می رود اما از میانه خط اصلی داستان گم می شود و داستان آن ضرب آهنگ ابتدایی را دیگر در خود نمی بیند تا پایان که به نظر من پایانش هم خیلی فرمالیته است که منفی ترین نکته فیلم همین است.نمی دانم چه رازی است که تمام فیلمهای داودنژاد چه بدش چه خوبش اسیر این پایان های ناامید کننده است.
بازی ها همه خیلی خوب و حساب شده به خصوص طنازطباطبایی که بهترین بازی سینمایی اش را در مرهم انجام داده.اما چیزی که در فیلم هم خیلی به چشم می آید بازی نابازیگرها است.احترام سادات حبیبیان وکبری حسن زاده به نظر من نقش بازی نکردند بلکه زندگی کرده اند کاری که یک نابازیگر حرفه ای می کند.و ای کاش زودتر با این دو عزیز آشنا می شدیم شاید امروز به اشتباه کسی بازیگر نمی شد.
فیلم یک سکانس برتر دارد که دلم نمی آید چیزی ازش ننویسم.فیلم سکانسی دارد که مادر بزرگ با نوه معتادش برای خریدن مواد همراه می شود.مادربزرگ نوه را قانع می کند تا همراهش برود و مواظبش باشد.
مثبت ترین نکته فیلم روابطی است که بین عزیز و نوه اش وجود دارد که خیلی خوب است و ما را کمی به خودمان نزدیک می کند و همین رابطه است که فاصله ای بین ما و فیلم ایجاد نمی کند.
جالب ترین نکته ((مرهم))نزدیکی به وضع و حال امروز ماست.
این نقد نیست یادداشت است پس بگذارید کمی راحت تر حرفم را بزنم تا برسم به این که چرا می گویم فیلم نسل من است در حالی که فیلمنامه این کار سال 76 نوشته می شود.
روز دوم جشنواره فجر بود که مرهم را در سینما پردیس ملت دیدم.در مسیر اصفهان به تهران زمانی که داشت رادیو پیروزی حکومت مصر را اعلام می کرد من دنبال فیلمهایی بودم که حتما باید انها را ببینم وگرنه شاید از دستشان بدهم سه فیلم بخش نوعی نگاه را برای خود معین کرده بودم که هرطور شده ببینم.کاری به آن سه فیلم ندارم.((مرهم))جز آن سه نبود.روز اول جشنواره فیلم در چند سالن پخش شده بود و همه تعریف می کردند.مهمتر از همه هم استاد بیضایی مهر تاییدیه ای بر فیلم زده بود.وقتی در سالن نشستم به اطرافم نگاه کردم.سالن نسبتا پر بود شاید یکی از دلایلش هم حضور بازیگر نقش اول((طناز طباطبایی))در سالن بود.احساس می کردم ادم های اطرافم دو جور هستند.یا آدم هایی که انقدر خود را بزرگ می بینند که زورشان می یاید حتی نگاهی به هم بکنند یا انقدر کوچک که جسارت رشدکردن را هم ندارند.خلاصه نمی دانم چرا احساس خیلی بدی داشتم.خلاصه فیلم شروع شد و کوچک و بزرگ را کمی به خود اورد.تا شاید چشمانشان را باز کنند و ببینند که کجا هستند و دنبال چه هستند.وقتی فیلم تمام شد همه یکسان بودیم و دغدغه فکری همه شده بود رفتارشان.نسل من فیلمی را می خواهد که کمی به خودش بیاوردش.تا باشد فیلم های نسل ما باشد.........
امیدوارم یادداشتم را دوست داشته باشید........