موضوع: آل پاچینو Vs. رابرت دنیرو

مصطفی عزیز توضیحاتت بیش از حد یک جانبه بود ، یا شما فیلمهای آل رو ندیدی و یا اینکه کلا از سبک بازی اون خوشت نمیاد..
در کمتر فیلم بازی کردن دلیل بر کم تاثیر گذاشتن نیست ، من حاضرم آل 10 فیلم دیگه کمتر بازی میکرد ولی هیچوقت در فیلمی مثل ماچته بازی نمیکرد و یک عیب بزرگ دنیرو این هستش که فیس و ممیک صورتش اصلا به درد فیلمهای گاگنستری نمیخوره چون اون خشونت لازم رو نداره ولی ماندگارترین نقش های گاگنستری رو آل پاچینو بازی کرده... نمونه بارزش هم صورت زخمی که پرطرفدارترین شخصیت گانگستری سینما بین جوونها هستش.

ترجمه دوئل دنیرو و آل پاچینو:راند دوم..انتخاب

مترجمین به ترتیب
specter
The One
loplopak


وقتی شما یک استعداد واقعی دارید و با شکستن مرزها به درجه ی حرفه ای یا همان الف رسیده اید . ایستادن شما در این جایگاه بستگی به انتخابی دارد که در آینده خواهید داشت . میتوانید یک نقش درست انتخاب کنید و در صدر بمانید یا با یک نقش اشتباه تمام موفقیت ها را برای همیشه یا حداقل برای یک مدت کوتاه به دست فراموشی بسپارید . در کل آمریکا ودر قلب آن هالیوود به داستان های گذشته علاقه ی شدیدی دارد .
فرض کنید شما بجای اسطوره هایی مانند رابرت دنیرو یا آل پاچینو بودید . در سال 1975 و در اوج قدرت و آمادگی فیزیکی . شما یک موفقیت خیره کننده دارید و تمام سیل جمعیت فقط بخاطر شما آن هم فقط در مورد بازیتان مجذوب دیدنتان میشوند . حالا شما میتوانید هر ژانری انتخاب کنید .... کمدی ... درام ....... اکشن و کلی ژانر دیگر با کارگردانان متفاوت حرفه ای یا حتی آماتور

خوب بهتر است با آل پاچینو شروع کنیم . او در سالهای 1972 تا 1979 بعنوان بهترین بازیگر خود را به همگان معرفی کرد . او از هفت فیلمی که برای بازی انتخاب کرده بود برای 5 فیلم نامزد اسکار شد . همین طور برای شش عنوان از این هفت فیلم نامزد جوایز گلدن گلوب . اگه بخواهیم این حرکت پاچینو را با ورزش بیسبال قیاس کنیم او هزاران بار توپ زد تا با یکی از آنها به مرحله بعد صعود کند در واقع سیل پیشنهادات به او و قبول تعداد اندکی از آنها به او این فرصت را داد تا از پدرخوانده به سربیکو و پدرخوانده دو و بعدظهر سگی و در ادامه به بابی درفیلد برود . و همزمان هم از چینش مخصوص خود در تیم تولید استفاده کند بعنوان مثال جان کازال در در سه فیلم از این هفت فیلم همراه او بود .
بعد از این همه سلسله موفقیت فکر میکنید که در هر پروژه ای ظاهر شوید از آن فیلمی طلایی میسازید . خوب حالا به فیلم "گشت زنی" میرسیم . اگر آنقدر سن داشته باشید که سال 1980 را به خاطر بیاورید . آل پاچینو را در این فیلم و در ادامه نقش های قبلیش خواهید دید . کاری که لئوناردو دی کاپریو نیز تصمیم گرفت دنباله رو آن باشد . در فیلم هایی چون :,Inception,The Aviator,Blood Diamond ,departed

بهتر است بگویم اگر پاچینو اجرای خود را با این صحنه رقص شروع میکرد, ممکن بود حرفه بهتری نسبت به کمدین های غیر حرفه ای داشته باشد .حرکت رقص او در صورت زخمی را با فرد آستارین میتوان مقایسه نمود اما نکته اینجاست,با توجه به بدی این مورد, پاچینو به جایگاهی چنین عظیم نائل امد که "گشت زنی" تبدیل به مکتب فکری شد. بنابراین در این صحنه هر کاری که او انجام میداد تبدیل به بت شد حتی اگر او مجبور بود بیست سال بعد از این اقدام صبر کند.ظهور پاچینو در صورت زخمی مثال بهتری از این موضوع میباشد.
مردم فراموش میکنند ,اولین باری که صورت زخمی نمایش داده شد, نقدهای متنوعی برای آن نوشته شد راجر ایبرت از 4 به ان چهار داد ولی بقیه منتقدین به خاطر افراط بیش از حد ناامید شدند.احرای پاچینو رو به زوال افراطی و بزرگنمایانه و تا حدی در لبه مبتذل و شوک برانگیز قرار داشت ولی همچنان که زمان سپری میشد صورت زخمی فراتر از اسلوب فکری قرار گرفت و تبدیل به نماد فرهنگی شد. بعد از صورت زخمی انتخابهای پاچینو در محدوده وسیعتری قرار گرفت .او در دیک تریسی,فروشنده ای در گلن گری گلن راس ,سرهنگ باز نشسته در بوی خوش زن, مربی فوتبال در هر یکشنبه موعود(یکشنبه چقدر میگیری؟)و قربانی بیماری ایدز در فرشتگان در امریکا و شیطان را در وکیل مدافع شیطان ایفای نقش نمود. علی رغم تمام اینها عادت همیشگی او برای ایفای نقشهای درام _جنایی باقیست.
همین موضوع در مورد رابرت دنیرو نیز صدق میکند درام جنایی جز اصلی انتخابهای اوست زمانی که او چنین اتحاد قوی و رشک برانگیزی را با مارتین اسکورسیزی دارد, چه کسی میتواند او را سرزنش کند؟اما مانند پاچینو, بسیاری از نقشهای برجسته او متمایز از درام جنایی ست
شکارچی گوزن ، گاو خشمگین ،سلطان کمدی ، ماموریت ، بیداری ها ، زندگی این پسر و ملاقات با والدین ، در میان آن دیده میشود

هر دو بازیگر محدوده انتخابات عظیمی را نمایش میدهند ، پس آیا واقعا این مساله ترجیح شخصیست ؟ به نظر من تنها راه برای اندازه گیری این امر باز گو کردن آن به اعداد است . نکته : خیلی از فیلم ها به راحتی در یک ژانر خاص قرار نمیگیرند ، بنابراین چون اندازه گیریهای غیرضروری که اضافه کردن آنها لزومی ندارد وجود دارد این آمارها را به عنوان پیش بینی های تقریبی (حدسی) در نظر بگیرید .
برای مثال "بوی خوش زن " زیاد نشانه هایی از ارتباط با عشق ندارد, ولی خیلی حس یک درام احساسی را منتقل میکند . فکر کنم عشق برادرانه کلمه ای باشد که این روزها برای این دسته به کار میرود . یا میتوانیم بعد از ظهر سگی را که پاچینو در آن نقش یک سارق بانک را بازی کرده بود در نظر بگیریم . باید این فیلم یک درام جنایی باشد ، در حالی که با دنبال کردن فیلم به نظر میرسد که در حال تماشای یک درام انسانی هستیم . به نظرم میتوان همین را برای "پدر خوانده" و "رفقای خوب" نیز گفت . در مورد گاو خشمگین چطور ؟ قطعا یک فیلم ورزشی به حساب می آید اما همچنان درام انسانی نیز هست .
به هر حال ، برویم سراغ آمارها :
تعداد کل فیلمها ( تا اواخر 2010، با کم و زیاد یکسری از کارها) :
آل پاچینو – 42 فیلم
رابرت دنیرو – 75 فیلم


تعداد درام های جنایی :
آل پاچینو – 13 فیلم (31% کل فیلمهای این بازیگر). بهترین درام جنایی این بازیگر : "پدر خوانده"
رابرت دنیرو – 15 فیلم (20% کل فیلمها) بهتریم درام جنایی : "رفقای خوب"


تعداد کمدی/طنز یا فیلهایی با عناصر کمدی :
آل پاچینو – 3 (7% کل). بهترین کمدی: "دیک تریسی"
رابرت دنیرو – 9 (12% کل). بهترین کمدی "تعقیب و گریز در شب"


تعداد تریلر/وحشت :
آل پاچینو – 5 فیلم (12%کل). بهترین تریلر/وحشت: "بی خوابی"
رابرت دنیرو – 4 فیلم (5% کل). بهترین تریلر/وحشت: "تنگه وحشت"


تعداد درام های عاشقانه :
ال پاچینو – 3 فیلم (7%کل). بهترین درام عاشقانه : "بوی خوش زن"
رابرت دنیرو – 2فیلم (3%کل). بهترین درام عاشقانه : "استنلی و ایریس"


تعداد درام های انسانی:
آل پاچینو – 3فیلم (7%کل). بهترین درام انسانی :"بعد از ظهر سگی"
رابرت دنیرو – 3 فیلم (4%کل). بهترین درام انسانی : "بیدارشدگان"


تعداد فیلمهای علمی/تخیلی یا فانتزی :
آل پاچینو – 1 فیلم (2%کل). بهترین فیلم علمی/تخیلی یا فانتزی: "سیمون"
رابرت دنیرو – 1 فیلم (1%کل). بهترین فیلم علمی/تخیلی یا فانتزی : "غبار ستاره ای"


تعداد درام های دادگاهی :
آل پاچینو – 1 فیلم (2%کل). بهترین درام دادگاهی: " ... و عدالت برای همه"
رابرت دنیرو – هیچ .


تعداد اقتباس های نمایشی :
آل پاچینو – 1فیلم (2%کل). بهترین اقتباس نمایشی : " گلن گری گلن راس"
رابرت دنیرو _ هیچ .


تعداد فیلمهای جنگی یا نظامی :
آل پاچینو – 1 فیلم (2% کل) . بهترین فیلم جنگی : "انقلاب"
رابرت دنیرو – 2فیلم (3% کل). بهترین فیلم جنگی : "شکارچی گوزن"


تعداد فیلم های ورزشی:
آل پاچینو – 2فیلم (4% کل). بهترین فیلم ورزشی: "هر یکشنبه کذایی"
رابرت دنیرو – 3 فیلم (4%کل). بهترین فیلم ورزشی: "گاو خشمگین"


با یک نگاه سریع به این لیست میفهمیم که هرکدام از آنها در طیف وسیعی از ژانرها کار کرده اند . فقط نگاه کنید !چه فیلمهای دیگری باقی مانده است که آنها بازی نکرده باشند ؟! دنیرو حتی چند کار دوبله انیمیشن هم در کارنامه اش دارد .
دنیرو از لحاظ تعداد فیلمها از پاچینو پیشی میگیرد, اما در کارنامه اش جاهای خالی است که در کارنامه پاچینو وجود ندارد . برای مثال او فیملی در ژانر درام دادگاهی بازی نکرده است . درام دادگاهی برای انتقال سخنوری دراماتیک ساخته شده است (یکی از بهترین ژانرها برای انتقال و تشخیص قدرت سخنوری بازیگر است ) . در این ژانر شما مستمعین آماده ای دارید که در حال بحث و سخنوری شما مداخله نمیکنند .


ولی به نظر من این منطقی است زیرا اگرچه دنیرو نقشهایی مانند یک روانی جنوبی ، یک قهرمان بوکس، یک مأمور سیا ، یک کمدین ، یک سرباز مزدور، یک افسر نیروی دریایی و حتی فرانکشتاین را بازی کرده است ، با این حال من نمیتوانم او را به عنوان یک وکیل شسته رفته که در حال سخنرانی برای دادگاه است تصور کنم.

ارقام نشان میدهد که تا حدود زیادی رای ها مساوی هستند ,از اینرو من حدس میزنم که باید به اولویتهای شخصی بازگردیم.یک مبارزه عظیم را در قالب مسابقات کشتی گیری در نظر بگیرید که در آن بهترین کاراکترها و بهترین فیلمهایشان در محلی بدون هیچ مانعی با یکدیگر مبارزه میکنند.کدام کاراکتر از این مبارزه به عنوان برنده بیرون می آید؟
سه کاراکتر برتر پاچینو و یا حداقل کاراکترهای تحسین شده او عبارت است از:مایکل کورلئونه ، تونی مونتانا و کلنل فرانک اسلید
و سه کاراکتر برتر دنیرو:تراویس بیکل ، جک لاموتا و جیمی کانوی
حدس بزنید چه اتفاقی میافتد وقتی که شما بهترینهای بهترین بازیگران را در نظر میگیرید. تصور ما هنوز نامشخص است. مایکل کورلئونه، تونی مونتنا و کلنل فرانک اسلید تنها گلچینی از یک گروه است ,همانند تراویس بیکل، جک لاموتا و جیمی کانوی و آسان خواهد بود اگر بگوییم که سه انتخاب بهترین نقش پاچینو همگی گانگستر میباشد!بنابراین مجبوریم امتیاز را به دنیرو بدهیم!و یا سه نقش برتر انتخابی دنیرو همگی بوکسور هستند و مجبوریم امتیاز را به پاچینو انتقال دهیم..ولی موضوع این نیست.

بعد از همه این موارد به ارجحیت های شخصی میرسیم و واقعیت این است که هر دو آنها را دوست دارم و بهتر است بگویم من هر کدام از آنها را به خاطر موجودیت دیگری تحسین میکنم. منظورم این است که پاچینو را تحسین میکنم چون او شبیه دنیرو نیست و برعکس.و اگر منطقی به نظر برسد درست شبیه اینکه من از خوردن کیک لذت میبرم چون شبیه بستنی نیست و از خوردن بستنی نیز به این خاطر لذت میبرم که شبیه کیک نیست, بهرحال حرف و حدیث هایی در این زمینه ادامه دارد و زمین لرزه بزرگی نیز در هیچ طرف رخ نمیدهد و من این راند را بدین گونه امتیاز میدهم
10 -10
[مهمان گرامی برای مشاهده لینک ها و تصاویر شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت اینجا کلیک بکنید]

به نظر من آل پاچینو حرف اول رو میزنه
من اولین فیلمی که از آل پاچینو دیدم همش 12 سالم بود و باعث شد که از همون وقت عاشق آل پاچینو بشم
برق چشای آل پاچینو توی پدرخوانده،داد زدن هاش توی سرپیکو،خواب آلودگیش توی بی خوابی،حرف زدنش توی دادگاه در فیلم روش کارلیتو،کلیه حرکاتش توی صورت زخمی،سادگیش توی دنی براسکواضطرابش توی بعد از ظهر سگی،نقش یک سرهنگ کور توی بوی خوش زن،یک مربی سازمان سیا توی فیلم کار آموز و.............
باعث میشه که شما عاشق یه استاد به نام آل پاچینو بشید
شما چطوری میتونید آل پاچینو رو با رابرت دنیرو مقایسه کنید؟؟؟؟
به نظر من رابرت دنیرو هرگز نمیتونه بازی هایی رو که آل پاچینو بازی کرده رو اجرا کنه
چشم هایی که آل پاچینو داره رو هیچ بازیگری نداره
به قول دوستمون رابرت دنیرو نباید اصلا فیلم هایی رو که نقش گانگستری داشتند رو بازی میکرد اون فیلم ها مخصوص آل پاچینو هستند
نمیخوام زیاد طولش بدم ولی وجدانن خودتون قضاوت کنید اینقدر بازی پاچینو توی پدرخوانده عالی بود که من 12 اینجوری مبحوت این بازیگر شدم
حالا شما که استادید به کنار

راستی دوستان نظر سنجی رو هم ببینید

نوشته اصلی توسط The One

همونطور که از مقایسه فیلمهاشون تو راند دوم و بهترین کارهاشون تو هر ژانر معلومه ، این دو بازیگر خیلی نزدیک به هم هستند و جاهایی که یکی کمتر کار کرده ، در جای دیگه ای از کارنامش جبران میشه .
همچنین خوبه که به سه نقش فوق العاده ای از هر بازیگر که توی متن بهش اشاره شده دقت کنین . پاچینو : مایکل کورلئونه (پدر خوانده) ، تونی مونتانا (صورت زخمی)، فرانک اسلید (بوی خوش زن) . دنیرو : تراویس بیکل (راننده تاکسی) ، جک لاموتا (گاو خشمگین) ، جیمی کانوی (رفقای خوب)
واقعا میشه برای این نقش ها چیز دیگه جز بازی این دو تصور کرد!؟ حتی به نظر من هیچ کدوم از این دو رو در این نقش ها جای یکدیگه هم نمیشه گذاشت.
اینجاست که همینطور که توی متن هم بهش اشاره میشه مساله ترجیح شخصی به میان میاد .

کاملا حق با شماست
اما واقعا خودمونیم بازی آل پاچینو از رابرت دنیرو بهتره

رابرت دنیره فیلم هجو زیاد بازی کرده ولی آل پاچینو هرگز

سلام
من امروز رفقای خوب رو با بازی رابرت دنیرو دیدم
واقعا چطور میگید دنیرو توی این فیلم بازی کرده
من توی کل فیلم 20 دقیقه هم ندیدمش اون وقت میاید دنیرو رو با پاچینو مقایسه میکنید
بعدش میاید فیلم رفقای خوب رو با پدرخوانده مقایسه میکنید؟؟؟
به هیچ وجه دنیرو توی این فیلم نقش ایفا نکرده فقط اومده بگه من هم توی یه فیلم مافیایی (گانگستری نمیدونم هر اسمی خودتون میزارید)بازی کرده
کل فیلم منتظر بودم تا رابرت دنیرو رو 2 دقیقه ببینم،اون وقت آوردن کردنش بازیگر نقش اول هم.......