موضوع: نقد فیلم خواب لیلا

چند روز پیش میخواستم نقد این فیلم را در سایت قرار دهم ، گفتم بهتر است زمانی این فیلم را نقد کنم که فیلم به شبکه نمایش خانگی آمده باشد و کسانی که فیلم را ندیده اند هم بتوانند آن راببینند.
تا مدت ها پس از فیلم به یاد ماندنی"شب بیست ونهم" ، به حق در سینمای ایران فیلمی در ژانر دلهره و ترس نداشتیم و این ژانر به ژانر فراموش شده ای در سینمای ما تبدیل شده بود تا اکران فیلم"خوابگاه دختران" ، خب فیلم در آن زمان خوب فروخت و مردم فیلم را دوست داشتند و پس از آن کارگردانان و نویسندگان سینمای ما به فکر ساخت فیلمهایی در این ژانر افتادند تا ساخت فیلم "خواب لیلا" در سال 86 ، که البته علیرغم اینکه همان سال در جشنواره فجر شرکت کرد ولی تا سال اواسط سال 87 ، به دلایلی نامشخص اکران نشد و فیلمهایی مثل "پستچی سه بار در نمیزند" و"حریم" هم ساخته و اکران شدند. که باز البته "حریم" بسیار بهتر بود از بقیه در نوع ساخت و اشکال ترساندنش نو بود در سینمای ایران(اگر چه تقلیدی بود!) ...
ولی من خودم به شخصه با فیلم"خواب لیلا" بهتر و بیشتر ارتباط برقرار کردم. اول از همه ، کارگردانی نسبتا منسجم کار به چشم می آید(اگر چه چون ما نمونه های خوبی در این ژانر نداریم باید از نمونه های موفق خارجی کپی کنیم تا به مرحله ساخت آثار اورجینال در این زمینه برسیم) میگفتم ، این کارگردانی خوب با قصه نسبتا خوب فیلم همراه شده و باعث می شود که تماشاگر در اکثر دقایق این فیلم بدون خستگی فیلم را دنبال کند. فضاسازی ها در این فیلم بسیار خوب است و به نوعی بدیع است در سینمای ما و البته دکوپاژها و مکانهای دوربین هم در ساخت این نوع فضاها نقش موثری دارد. بازیها هم در این فیلم خوب است ، البته تعداد زیاد بازیگران فیلم را خیلی نمی فهمم ، شاید برای فروش بوده جمع کردن این همه نام بزرگ... "لیلا زارع" در نقش اول فیلم بسیار خوب است و همچنین "پژمان بازغی " ، و "معتمد آریا" ولی فرخ نعمتی - پرویز پورحسینی وماهایا پطروسیان... خیلی حضورشان ضروری نیست دراین فیلم...

اگر بخواهم یک سکانس نچسب فیلم را نام ببرم ،سکانس مطب دکتر ، اصلا خوب نیست ، واقعی در نیامده!!! یه جورایی با سایر قسمتهای فیلم یکدست درنیامده... ولی در عوض سکانس زیرزمین با بازی خوب "زارع" و یا پلانهای فرار او در ابتدای فیلم و یا سکانس های تنها بودنش در خانه ، خیلی خوب شده و به ما را به پیشرفت این ژانر سینما در ایران امدوار میکند...
و البته من یک سکانس را بیشتر از همه پسندیدم و آن هم سکانس صحبت کردن لیلا زارع و ماهایا پطروسیان (به عنوان یک زن خیابانی) در مقابل شومینه ، من را که تحت تاثیر قرار داد.

البته یک نکته مثبت دیگر در این فیلم صداگذاری و آهنگسازی خیلی خوب و تاثیرگذار آن است، خوشحالم که به آهنگسازی کار اعتنا شده و این خبر خوبی است ، البته یک چنین فیلم خوب و مستقلی آنچنان در گیشه و جشنواره شکست خورد که شاید عواملش دیگر قید ساختن چنین فیلمی را بزنند.
به هر حال پیشنهاد میکنم دیدن این فیلم را به عنوان یک فیلم قابل اعتنا در این ژانر و خوشحال میشم نظرات شما را در مورد این فیلم در این تاپیک ببینم...

با تشکر(آرش)

خب راستش من همین یک ساعت پیش دی وی دی این فیلم رو خریدم 2300 بود... امیدوارم ارزش این قیمت رو داشته باشه.
از معتمد آریا زیاد خوشم نمیاد حالا نمیدونم توی این کار چه جوری کــار کرده. چند روز اینده این فیلم رو میبینم (درگیر امتحانات هستم فعلآ) و یک نقدی هم شاید روش نوشتم.

آرش جان نقدتون رو فعلآ نخوندم. البته میدونم کارتون درسته یعنی شکی درش نیست. ولی بعد از دیدن فیلم حتمآ حتمآ خواهم خواند و نظراتمو هم میگم.

موفق باشی

این خلاقیت منو کشته

خواب لیلا سال 2010

کینه سال 2004

من خودم فیلم رو ندیدم
ولی نظریات ضد و نقیضی راجع به فیلم شنیدم
راستش بحث پستچی شد
بگم که یکی از فیلم های خوب این چند سال بوده ولی درست می گه آرش جان چون تو زمینه ی وحشت خیلی خوب نیود

خواب گاه دختران از 1 نظر موفق بود اون هم این که دست روی مساله ای گذاشت که مردم ما بهش اعتقاد دارند و این طوری ترس و وحشت رو القا کرد
در صورتی که مثل خیلی فیلم های خارجی که کپی شدند موفق نبود
من مخالف ساخت چنین سبکی هستم تا وقتی که ایده ی نابی به ذهن برسه
چون این زانر برای زاپنی هاست و اون ها استادشن
حتی با هالیوود هم مخالفم که بعضی کارهای اون ها رو کپی می کنه چون به موفقیت اون ها نمی رسه
توی این بحث کم پولی سینما به نظر من بیشتر به سبکی که خوب بلدیم بپردازیم بهتره

نوشته اصلی توسط NavidNoori

چون این زانر برای زاپنی هاست و اون ها استادشن
حتی با هالیوود هم مخالفم که بعضی کارهای اون ها رو کپی می کنه چون به موفقیت اون ها نمی رسه

منم کاملای موافقم.
سینما وحشت رو فقط آسیای شرقی میتونه همه رو به وجد بیاره.
کینه ، حلقه ، Shutter و . . . . .

ساعت حوالی 11 شب بود که تصمیم به دیدن این فیلم کردم. 11 دیشب.

کارگردان این فیلم مهرداد میرفلاح است


تا حدودی اغراق بیش از حــد در این فیلم قابل دید بود. ابتدای فیلم زنی(لیلا زارع) در حال فرار از یک دختر است.
نمونه های چنین سکانسهایی در سینمای هالیوود و حتی بالیوود! داشته ایم. اما همانطور که آرش عزیز اشاره کردن این ژانر کهنه و خاک گرفته شاید برای رسیدن به انچه حقش است نیاز به تلاش داشته باشد و شاید این تلاش گاهی کپی هم باشد!.

این خانم که از یک دختر 6 یا 7 ساله فرار میکند به روانپزشک میرسد و سپس بعد از مدتها یک مردی به وی معرفی میشود تا بتواند گذشته وی را به او نشان دهد.
لیلا زارع در نقشی که گرفته نقش زنی دارد که نمیتواند با هیپنوتیزم کمتر از 6 سالگی را به خاطر بیاورد و به کمک فردی (پژمان بازغی) این امر میسر میشود.
پژمان بازغی در طبقه بالای خانه اش با سنگ یک چهره میسازد (در واقع هنر مجسمه سازی یا ترسیم چهره روی سنگ) که نشان دهنده انسانی است که وجودش پر از سختی شده و باعث فراموشی گذشته اش شده و تقریبآ مثل سنگ شده و پژمان بازغی میتواند چهره ی واقعی و در واقع کودک درون را به شکل بکشد(در واقع رو این موضوع خوب کار شده بود)

در پشت پَک این فیلم نامی از خالق جلوه های ویژه نبود. به نظرم در حقش کم لطفی شد. این فیلم جلوه های بسیار خوبی داشت و حتی برنده بهترین جلوه های ویژه هم شده است.
اما. انتها فیلم شاید یک جور سر هم بندی بود. در واقع مخاطب در اخنری سکانسها احساس میکند کارگردان نمیدانسته که داره چه میکنه!
کارگردانی خوب بود اما در سکانس اخر فیلم جواب محکم و قاطع گرفته نشد.
حضور پژمان بازغی در این فیلم هم به نظرم عجیب بود. تا به حال بازغی رو در چنین نقشهایی ندیده بودم و متفاوت تر از همیشه بود. و البته نیازی هم به چنین بازیگری نبود و میشد با یک بازیگر جدید اینکارو انجام داد و فرصت رو به جوانترها داد.
بازی ماهایا پتروسیان هم بسیار بسیار عالی بود و از پس نقش خودش بر آمد هرچند انتخاب این بازیگر هم شاید برای فروش بیشتر بود چون باز هم میشد از بازیگران کم تجربه تر استفاده کرد یا حتی میشد فرصت یک تجربه به بازیگران جدید هم داد.
لیلا زارع نیز در نقش خود عالی بود و توانست گاهی اوقات ترس را منتقل کند.
اما اغراقی که بنده در اوایل نقدم عرض کردم بیشتر در اوایل فیلم هم مشهود بود مسلمآ ضربه ی چوبی که به صورت دختر خورد مسلمآ در کل فیلم هیچ معنی و مفهومی نداشت اما برای ترس بیشتر به کار رفت. و ای کاش میر فلاح برای ترس از اغراق استفاده نمیکرد.دکوپاژهای فیلم و زوایای دید مخاطب بسیار خوب و عالی بود و اصلآ در هیچ صحنه ای دوربین به چشم نیومد و همگی از چشم بیننده دیده میشد.
ریت من به این فیلم 2 از 10 (که جز نمره های خوب من هست! بنده شدیدآ سخت گیرم.!)

موفق باشید

در سينماي سالهاي اخيرايران كه اكثريت قريب به اتفاق فيلم هاي روي پرده را ژانر طنز به خود اختصاص داده است اكران انگشت شمار فيلمهايي كه نام ژانر وحشت را يدك مي كشند را مي توان يك اتفاق خوب لقب داد .
در نيمه اول سال شاهد اكران دو فيلم حريم و كلبه بوديم كه با همه كاستي ها و عدم امكانات در سينماي بومي و مبتدي ما در اين ژانر باز هم حرفي براي گفتن داشتند . خواب ليلا سومين فيلمي است كه امسال در اين ژانر اكران شد و مهرداد مير فلاح با ان سابقه طولاني كار در سينما در سمت هاي مختلف ( كارگردان – برنامه ريز – منشي صحنه – مشاور فيلمنامه و .....) اينبار خود را در ژانر ترس ازموده است . مير فلاح با استفاده از فيلم نامه اصلي شاهرخ دولكو و بازنويسي كه خودش و تهيه كننده اثر بر روي فيلم نامه انجام داده است همه سعي خود را انجام داده تا براي اولين بار در سينماي ايران با مطرح كردن بحث متافيزيك و ارتباط بين كابوسهاي كودكي و شخصيت فعلي انسان يك فيلم در ژانر وحشت بسازد كه با توجه به بضاعت كم سينماي ما در بعضي از سكانس ها بسيار موفق عمل كرده است . جلوه هاي تصويري و كامپيوتري اثر هم با همكاري امير سحر خيز و محسن روزبهاني در بيشتر قسمتها خوب است . ليلا زارع در القا حس ترس در كل داستان در كنار حضور كوتاه مدت پرويز پور حسيني و فاطمه معتمد اريا موفق بوده. اينكه كارگردان به تماشاگر سينماي امروزه ايران اعتماد مي كند و تصميم ميگرد او را به موضوع هاي روز دنيا مثل هيپنوتيزم ، سفر روح در زمان و .. اشنا كند كار بسيار قشنگي است . با اين حال نميتوان از كنار اين قضيه به راحتي گذشت بيشتر تصاويري كه در فيلم مي بينيم را قبلا در اكثر فيلم هاي خارجي كه مربوط ژانر ترس در حيطه متافيزيك هستند ، به نوعي ديده ايم . و بيشتر نماها و فضا سازي فيلم مشابه نسخه هاي خارجي است ، با اينكه كارگردان همه سعي خود را انجام داده كه كار را ايرانيزه كند( مثل قرار دادن يك سكانس از مراسم شب يلدا ) ولي در بيشتر نماها اين موضوع به شدت واضح است كه سكانس هاي فيلم را قبلا با كيفيت بهتر ديده ايم. البته نمي توان به راحتي از فيلمبرداري زيباي سكانس هاي رود خانه محمود كلاري گذشت موسيقي برديا كيارس و فيلمبرداري خوب و حرفه اي محمود كلاري جلوه ديگري به اين فيلم داده است . نكته ديگر دركل اثر ضعف فيلم نامه در سكانس هاي پاياني قصه است . كارگردان و فيلم نامه نويس در ابتدا به خوبي گره افكني مي كنند و اين گره ها كم كم تا انتهاي داستان حل مي شوند . اما ناگهان در سكانسهاي پاياني ضرباهنگ اثر از دست ميرود و تماشاگر بايد به سختي بفهمد قضيه از چه قرار است .
در نگاه كلي به خواب ليلا اين فيلم با تاخير سه ساله در اكران ميتوانست فيلم بهتري باشد . ولي براي من تماشاگري كه نسخه هاي خارجي زيادي را با داستانهاي متافيزيكي ديده ام حرف زيادي براي گفتن نداشت .اما ميتوان براي تلاش كارگردان براي باز كردن باب هاي تازه اي در اين سينماي رو به ركود ارزش گذاشت . اما نكته اي كه براي نگارنده در حين تماشاي فيلم بسيار جالب بود پرداختن به موضوع زنان خياباني در قسمتي از اثر بود . نميدانم چرا نوسيندگان اين اثر با گنجاندن داستان زندگي زن خياباني با بازي ماها يا پطروسيان در يك اثر ترسناك سعي در ايرانيزه كردن آن داشتند . شايد اگر اين زن توسط نيروي شر در داستان از بين ميرفت دليل قانع كننده اي بود ولي اينكه نويسنده چگونه به اين نتيجه رسيده كه يك معضل اجتماعي را در بين سكانس هاي سينماي وحشت جاي دهد شايد تنها به اين خصلت قديمي ما ايراني ها بر ميگردد كه ذاتاً دوست داريم در همه روايتها به نحوي پند و اندرز لازم را به تماشاگر بدهيم تا به قول يك برنامه طنز تلويزيوني بفهميم پيام اين قسمت چه بوده است