موضوع: نقد و بررسی فیلم قوی سیاه ساخته دارن آرنوفسکی The Black Swan

موحد منتقم









نقد و بررسی فیلم قوی سیاه ساخته دارن آرنوفسکی The Black Swan

قوی سیاه، وحشی و پوشیده از پرهای مشکی، پرنده ای است که سعی می کند با حرکات خود پرهای سیاه خود را پنهان کند و شما را مجذوب حرکاتش کند تا متوجه کاستی هایش نشوید!

دارن آرونوفسکی پس از ساخت فیلم به شدت تحسین شده کشتی گیر این بار با فیلم به سینما بازگشته است. آرنوفسکی از آن کارگردان هایی است که به ندرت فیلم می سازد، اما وقتی فیلمی می سازد، آن فیلم در خاطره ها ماندگار می شود. فیلم مرثیه ای بر یک رویا که دارن آرنوفسکی با آن فیلم مشهور شد به نظر من شاهکاری بود که خیلی دست کم گرفته شد و زود گم شد و از یادها رفت!
«شب گذشته یک خواب دیوانه کننده دیدم. دختری را در خواب دیدم که تبدیل به یک قو شد» این جمله را ناتالی پورتمن در ابتدای فیلم می گوید. ولی این رویا ممکن نیست به دیوانه کنندگی رویایی باشد که دارن آرونوفسکی در 100 دقیقه بعدی برای شما به وجود می آورد. آرونوفسکی به همراه ناتالی پورتمن فیلمی ساخته اند که حاصل آن تلفیق فیلم های ژانر وحشت و فیلم هایی چون کفش های قرمز، همه چیز درباره ی ایو و هر فیلمی است که درباره ی کارهای دنیای نمایش ساخته شده و به این نکته اشاره می کند که شما لازم نیست بی پروا باشید تا بتوانید به ستاره تبدیل شوید.
موضوع فیلم چنان پرو پیمان و قوی است که مخاطب را به ستایش دیدگاه «نیست انگارانه» اغراق آمیز آرنوفسکی وامی دارد. قوی سیاه مطمئناً اثری جنجالی است که مخاطبان را به چالش می کشاند. این فیلم چیزی را از دنیای هنر مطرح می کند که باعث می شود شما خودتان را ببازید: ناتالی پورتمن در مسیر زندگی هنری اش به نابهنجاری ذهنی دچار می شود. او در فیلم قوی سیاه درنقش دختری به نام «نینا» ظاهرشده است. نینا با مادری که احساسات خود را سرکوب کرده، زندگی می کند. نقش او را باربارا هرشی با آرایش، و مدل موی عجیب و غریب بازی می کند. او به طور وسواس گونه ایی به دنبال رفتار و کارهای روزانه دختر خود است، و همه چیزش را کنترل می کند؛ از نوع رژیم غذایی تا عادات عصبی دختر، مثل ناخن جویدن تا مرز خون انداختن انگشتانش و ... اما مانند اکثر صحنه های تکان دهنده ی فیلم -ناخن های خونین، استخوان های شکسته، زخم های باز، بخیه های هولناک- شما هیچ وقت از صحت دیده هایتان اطمینان ندارید. ممکن است همه زاده ی خیال پردازی های ذهن پرشور نینا باشد.
کارگردان هنری یک کمپانی باله در نیویورک، توماس ( با بازی وینسنت کَسل) نینا را در اقتباس برانگیزاننده ی جدیدش از اجرای محبوب دریاچه قو، برای بازی در نقش «قوی سفید» انتخاب کرده است. او مطمئن است که نینا می تواند از پس نقش «قوی سفید» برآید اما از کشش بدن او برای اجرای پلیدی های ملکه ی قوها، مطمئن نیست. بنابراین از سواحل غربی (آن سوی آمریکا) رقاص باله ی دیگری را به کار می گیرد: لی لی، (با بازی میلا کانیس) که فریبکاری، زیرکی و جذبه اش، او را جاگزین مناسبی برای نینا می کند. لی لی مکمل نقش «ملکه ی قوها»ی نینا می شود و همچنین رقیب نینا.
نینا در راه دستیابی به موفقیت، سلامت نفس خود و همچنین دوستانش را نادیده می گیرد. هیچ چیز دیگر شایان توجه نیست. توماس سعی دارد با تهدید و آزارهای جنسی او را ترغیب به «گم کردن خودش» در پلیدی کند. اما کاش می دانست که نینا چقدر در تاریکی غرق است. آنچه نینا واقعاً از دست داد میزان درکش از واقعیت بود.
تراژدی نینا و در کل بسیاری از هنرمندان و ورزشکاران رسیدن به یک قله از زندگی به قیمت فدا شدن خیلی از چیزهای باارزش دیگر در زندگی است. در جوانی خیلی ها همه چیزشان را برای رضایت و خوشحالی یک نفر جمع می کنند، و فقط به آن فکر می کنند (والدین، مربی، دوست و یا معشوقه) و با این کار، وی را تبدیل به فردی می کنند که هرگز از او راضی نخواهد شد. اینطور فردی تبدیل می شود به کسی که در هر زمینه ای موفق می شود، به جز زندگی خودش! و نینا هم یکی از این افراد است.
قوی سیاه بسیار شبیه به فیلم اخیر آرونوفسکی کشتی گیر است. در آن فیلم شخصیت اصلی داستان یک کشتی گیر از پا افتاده و تنها بود که شب های متمادی تن خسته اش را داخل رینگ می کشاند، زیرا این همان چیزی است که هست؛ یک کشتی گیر. و چیزی فراتر از آن نیست. همانند او در قوی سیاه، «نینا» با بازی ناتالی پورتمن است. بالیرینی با هیکلی عضلانی، لاغر و باریک که در واقع بدنش خشک شده است. اما هر روز به استودیوی رقص می رود و تمام تمرین های طاقت فرسا را با پاهایی خونین و عضلات دردناک انجام می دهد. چراکه این همان چیزی است که هست. یک بالرین. فیلم نشان می دهد که چگونه انسان ها بدن های خود را تا حداکثر امکان مورد سوء استفاده قرار می دهند و این که یک عمر تمرین و اجرای رقص، انجام ورزش های سخت و انجام مسابقات کشتی چه اثراتی روی بدن انسان ها می گذارد.
دارون آرونفسکی با این فیلم ثابت می کند که متخصص نشان دادن قهرمان های تنها است. صحنه های نمایش عشق ورزی بین دو زن همجنسگرا، حالت به دام افتادگی که در قهرمان داستان است و گویی در خانه ارواح محبوس شده و.. به شدت به تلقین چنین شخصیت های تنهایی نزد مخاطب کمک می کند. آرونوفسکی بیش از ١٠سال پیش تحت تاثیر زندگی خواهر کوچکتر خود که یک رقاص باله است تصمیم می گیرد تا فیلمی در باره رقص «باله» بسازد:«من واقعا هیچ چیزی در مورد باله نمی دانستم و اصلاً این نوع رقص را نمی فهمیدم. شاید هم همین موضوع باعث شد که دست به ساختن فیلم بزنم شاید هم می خواستم با زبان سینما آن را برای خودم و دیگران ترجمه کنم.»
ناتالی پورتمن که قبلاً خودش یک بالرین بوده بازی حیرت انگیزی ارائه کرده است. بازی ی که به نظر اکثر منتقدان به عنوان بهترین بازی دهه اخیر لقب گرفته است. ناتالی پورتمن توانسته کاری بسیار درخور توجه و قابل قبول را در رقص های دسته جمعی و تمرین های طاقت فرسا که از ارکان اصلی فیلم است، ارائه دهد. بازی که از آن به عنوان یک پدیده فرهنگی و بخت اصلی اسکار امسال نام می برند.
قوی سیاه یک درام قوی و به شدت چالش برانگیز و جنجالی است. صحنه های هیجان انگیز و گاه تکان دهنده و ترسناک در زمینه ای از رقص باله همراه با شخصیت های عجیب و غریب و تیزهوشانه، فیلم را تبدیل به یکی از بی پرواترین فیلم های سینمای معاصر آمریکا کرده است. تا آنجا که در بعضی از صحنه ها تماشاگر از شدت ترس بر صندلی سینما میخکوب می شود. فیلم قوی سیاه به خاطر همین مسائل جنجال برانگیز و حاشیه هایش و همچنین بازی خیره کننده ناتالی پورتمن احتمالاً فروش خوبی بر پرده سینماها داشته خواهد داشت. تیزر تبلیغاتی فیلم روی سایت اینترنتی«یوتیوب» بیش از دو میلیون و هفتصد هزار بازدید کننده داشته است. این رقمی است که تا کنون برای تماشای تریلر یک فیلم «هنری» سابقه نداشته است!
در لحظه هایی از صحنه های فرار سریع و زودگذر «نینا» به نظر می رسد پرهایی ظریف پوست لطیف او را پوشانده اند و گاه گردنش باریک و به نهایت دراز به نظر می رسد که تماشاگر را به این فکر می اندازد شاید او رفته رفته تبدیل به یک قو می شود. قوی سیاه، وحشی و پوشیده از پرهای مشکی، پرنده ای است که سعی می کند با حرکات خود پرهای سیاه خود را پنهان کند و شما را مجذوب حرکاتش کند تا متوجه کاستی هایش نشوید!
منبع::پرده سینما

متاسفانه فعلا قوی سیاه رو ندیدم ولی عاشق تمام کارای این کارگردان خوش قریحه و با استعدادم.1.پی که اولین فیلمشه یه اثر سیاه و سفید تجربیه که فضایی کاملا کافکایی داره 2.مرثیه ای بر یک رویا داستان اعتیاد مدرنه که تجربه دیدنش مسحور کننده و در عین حال ویران کننده است 3.چشمه که فقط میتونم بگم فوق العاده است 4.کشتی گیر که من عاشق بازی میکی رورک توی این فیلم هستم

من فیلم قوی سیاه رو چند بار دیدم واقعا شاهکاره. هم کارگردان فیلم هم آهنگساز فیلم و هم ناتالی پورتمن همگی معرکه بودن.
من همیشه ناتالی پورتمن رو همون دختر کوچیک و بی پناه فیلم حرفه ای می دونستم اما واقعا باورم نمیشد که "نینا" توی فیلم قوی سیاه همون دختر کوچیک و بی تجربست. بازیش فوق العاده بود من اکثر سکانسهای فیلم میخکوب بودم.
اما به نظر من این فیلم همونطور که میخواست تنهایی قهرمانشو نشون بده از یه طرف دیگم میخواست فنا شدن برای هنر رو هم نشون بده و اینکه برای یه هنرمند از دست دادن خیلی چیزا برای رسیدن به هدفش پوچ و بی ارزشه. و نینا یک هنرمند واقعی بود درسته که تنها بود اما این حقیقت رو نمیدید و درک نمیکرد چون مسخ هنرش بود. به قول کافکا هنرمند باد رنج و درد بکشه تا به تعالی برسه و نینا به فکر خودش در لحظه آخر به تعالی رسید هرچند که رقص قوی سیاه رو بی بدیل رقصید و خواست تیرگیهاشو نشون بده اما به فکر خودش به اون هدفش رسید....

بنظر من هم بازی ناتالی پورتمن یکی از بهترین بازی های دهه اخیر یا حتی صده اخیر است
یه سوالی داشتم لطفا دوستان نظر بدن:
اتفاقی که در قسمت آخر فیلم افتاد
من برداشت کردم که ترسش (بیماریش) کشتش
یکی از دوستان هم گفت که شاید مرگش هم در فکر نینا بوده باشه

من از نقد کوتاه دوستمون Hangover و اشاره خوبی که به موضوع تضاد ها و نمونه های اون در فیلم کرد تشکر میکنم. یه چیزی که به نظرم جالب رسید بررسی این تکاملیه که نینا در به تعادل رسیدن (یا به عبارتی غلبه کردن) دو بعد شخصیتی قوی سیاه و سفید بهش میرسه. قسمت جالب یکی از خصوصیات این تکامل ، ارجاع دادن بعد قوی سیاه به کاراکتر لیلی با بازی Mila Kunis هست که برخلاف انتظار مؤنث و همجنس نیناست. شاید از بین رفتن شخصیت نینا در آخرین لحظات فیلم در تعالی محضش در به اجرا درآوردن ترکیب این دو بعد نیز هم به این موضوع بی ارتباط نباشه و این نقصان تا نهایت در وجود نینا باقی میمونه .
یچیز دیگه هم که حیفم میاد بهش اشاره نکنم بازی زیرکانه و بسیار عمیق وینست کسل هست که بیننده رو از باور یک مربی منحرف و سوء استفاده گر، بسمت یک هنرمد و رهبر دلسوز سوق میده . جوری هم این باز رو انجام میده که در مقابل بازی قوی ناتالی پرتمن کمتر به چشم بیاد . حقا بازیگر بزرگیه .